جوشکاری ترمیت (Thermite Welding)، یک فرآیند جوشکاری حالت مذاب بوده که بوسیله آن دو قطعه فلزی عموماً توسط یک واکنش آلومینوترمیک که حرارت بسیار بالایی تولید می کند، بهم جوش داده می شوند. فلز مذاب از واکنش بین اکسید فلز و آلومینیوم که نقش فلز پر کننده را بازی می کند، ایجاد می شود. این فرآیند گرمازا در سال 1898 در آلمان و توسط دکتر Hans Goldschmidt ابداع شد....

بقیه در ادامه مطلب

جوشکاری ترمیت (Thermite Welding)، یک فرآیند جوشکاری حالت مذاب بوده که بوسیله آن دو قطعه فلزی عموماً توسط یک واکنش آلومینوترمیک که حرارت بسیار بالایی تولید می کند، بهم جوش داده می شوند. فلز مذاب از واکنش بین اکسید فلز و آلومینیوم که نقش فلز پر کننده را بازی می کند، ایجاد می شود. این فرآیند گرمازا در سال 1898 در آلمان و توسط دکتر Hans Goldschmidt ابداع شد.

در واقع در این فرآیند، واکنشی گرمازا بین اکسید فلز و یک عامل احیا کننده که عموماً فلز آلومینیوم می باشد. در اثر این واکنش حرارت بسیار بالایی ایجاد شده که گرمای مورد نیاز برای ذوب شدن قطعاتی که قرار است بهم جوش داده شوند، تأمین می شود. بوته ای از جنس فولاد نسوز برای انجام این واکنش وجود دارد.

واکنش آلومینوترمیت در این فرآیند بر طبق واکنش زیر انجام می شود:

عموماً واکنشی که در فرآیند جوشکاری ترمیت در خطوط راه آهن کاربرد دارد به صورت زیر است:

همچنین واکنش مرسومی که در جوشکاری ترمیت قطعات مسی به ریل های فولادی صورت می گیرد عبارت است از:

در صورتی که در واکنش های گرمازا، واکنش فقط بین اکسید فلز و آلومینیوم باشد، حرارت بسیار زیادی تولید می شود. پلت هایی از برخی فروآلیاژها برای کاهش درجه حرارت واکنش از 3090 به 2480 درجه سانتیگراد به سیستم افزوده می شود. در واقع افزودن این مواد بر مبنای ترکیب شیمیایی مورد انتظار از ناحیه جوشکاری شده، صورت می پذیرد. مقدار مواد افزودنی بسیار مهم است، زیرا مقادیر بیش از حد، درجه حرارت واکنش را به پایین تر از 2040 درجه سانتیگراد کاهش می دهد که این امر اصلاً مطلوب نیست. ساختار متالورژیکی ناحیه جوش نیز به ترکیب شیمیایی فلز جوش و نرخ سرد شدن اتصال بعد از انجام واکنش بستگی دارد.